Op deze zesde december mocht de Sint in Sint-Pieter zomaar eens even zeven punten verdelen, naar zijn eigen weldunken.  Naar schatting acht schakers waren het met zijn beslissingen eens.

Kijk maar.

Groep A
Stijn -Philip 1-0
Yves -Jo 1-0
Marc O -Fred 0-1
Peter DH -Sebbe 0-1
Groep B
Jef W -Lars 0-1
Geert -Joan 1-0
Jef P -Dusty 0,5-0,5

Geert had schijnbaar nog andere plannen voor de avond en dat mocht de Joan tegenover hem wel duidelijk zijn. De mannen waren alweer weg voordat iedereen doorhad dat ze daar geweest waren.

Dusty Speelde tegen Jef P een partij van bijzonder hoge zuiverheidsgraad. Aan beide zijden blunder-en foutloos tot de laatste zet. Even leek het alsof Jef een beetje voordeel had, maar dat was toch niet genoeg om het evenwicht betekenend te verstoren. Resultaat: eenalfkenelk dus.

Heel anders ging het eraan toe in de partij Yves-Jo. Hier werden de risico’s niet geschuwd, en de toekijkers hadden wel wat te speculeren. Meestal kwam er een andere zet op het bord dan wat te verwachten was. Wel had Yves doorgaans de betere stelling maar Jo, met zwart, was toch niet helemaal kansloos en het was niet makkelijk om het punt te verzilveren.

Marc O had tegen Fred geen schijn van kans. Hij voelde zich achteraf alsof Fred van twee hoog pardoes in zijn nek gesprongen was. (Marc zegt dat hij de partij niet meer kan reconstrueren wegens slecht genoteerd, maar volgens mij is hij gewoon beschaamd – Alain)
Peter kiest voor de Siciliaan tegen Sebastiaan, en dat blijkt een goede keuze tot de 26ste zet. Enkele mindere zetten van wit doen het tij keren en Peter gaat met een iets slechtere stelling het eindspel in. Maar na zowat dertig zetten zijn de kansen weer volledig gelijk! Dat blijft een tijdje zo, maar dan blijkt de aandachtspanne van Peter net iets korter en Sebastiaan kan het punt bijschrijven.

Jef W en Lars waren zowat gelijke tegenstanders. Lars wist echter een pionnetje plus stellingvoordeel te veroveren. Jef twijfelde er niet aan dat dat in de heel nabije toekomst wel zou volstaan en staakte de strijd.
Stijn speelt de Mason attack tegen Philip. Hij kent daarvan 32 varianten tot tien zetten diep. Of was dat iemand anders? Het kan Stijn toch wel geweest zijn, want hij werkt het allemaal foutloos en geduldig af. Eerst verovert hij een pion, dan met een paardvork de kwaliteit en tenslotte moet ook nog eens een – zonet nog gezond – paard vallen.
End of story.

De hand is sneller dan de lens

ook buiten competitie

Geplaatst in Clubavonden, Partijen, Uitslagen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.