Bob Roes exposeert

Wij, artiesten van de Dolende Koning, leveren op menige donderdag een kunstwerk af. Om hiermee de aandacht van een groter publiek te trekken, hanteren we echter het verkeerde soort hout. Met een penseel, bijvoorbeeld, en flink wat talent, lukt dat beter. Kijk maar naar onze Bob, die ons uitnodigt op de opening van de tentoonstelling :
The Moment is yours – Bob Roes
Vrijdag 28 april 20u
Gemeenschapscenter ’t Heilaar
Heilaarstraat 35
2340 Beerse
Met een inleiding van Wim Paeshuyse

“The moment is yours” in de pers:

Het familieportret, het bezoek met bloemen als een vage herinnering in “la visite”, de schrijfster aan de tafel in “the attempt 13”, de ontvouwde vlag in “evolution is the exception, extinction is the rule”, de verloren blik in de vallei in “the pursuit of happiness, interrupted”… Allemaal momentopnamen verstilt in een schilderij van Roes. Je voelt het betekenisloze van elke handeling of situatie die Roes zorgvuldig distilleert uit “gevonden” beelden, beelden die uitmunten in het ontbreken van een kader, een context die betekenis zou kunnen oproepen. De wanhopige poging tot zingeving lijkt reeds lang vervlogen.  In zijn laatste werken toont Roes zijn kunsten in schilderijen met bomen in het bos. De rust, harmonie en eenvoud van de schrale natuur op arme zandgronden rond Turnhout. De kleuren evoceren nog steeds Roes typisch dreigende ondertoon van onbehagen, zoals in vroeger werk. De vraag stelt zich of hij als Lieremanschilder eindigt, of is dit wederom een tijdelijk rustpunt in zijn zoektocht?

Om Bob’s talent om zaken, gebeurtenissen of gevoelens plastisch uit te drukken werkelijk te waarderen, helpt het om gelijkaardige pogingen van mindere meesters naast zijn werk te zetten:

the moment is yours – Bob Roes

een trosje bomen – Leonardo Da Vinci

evolution is the exception, extinction is the rule – Bob Roes

menselijke evolutie – Onbekende Meester

the pursuit of happiness interrupted – Bob Roes

happiness – Leonid Afremov

the attempt 13 – Bob Roes

the attempt – Fanya Kaplan

Clubavond 20 april 2017

Geachte schakende medemensen,

(Het wordt steeds lastiger een gepaste aanspreking te vinden, vandaar dat dit verslag iets formeler begint)
Afgelopen donderdag was er veel volk aanwezig, maar liefst vijf borden waren bezet om puntjes op te scoren. Ook waren er nog enkele supporters (van denanderlecht, dan wel van de schakers) die hun steun kwamen betuigen, dan wel kwamen oefenen op het zwart wit geblokte bord.
Vooreerst was er het bord tussen Patrick en Jef Peeters. Hoewel Jef één pionnetje voorstond wisten beide heren niet goed het beste uit hun stelling te halen en werd er vanaf zet 20 wat met dezelfde stukken heen weer geschoven werd waardoor men tot drie keer toe in dezelfde stelling terechtkwam en men besloot dat remise de uitslag was waar men in zich kon vinden.
Ook Luc en Sebastiaan hadden zich achter een bord geschaard en van het begin werd duidelijk dat Sebastiaan uit was op de winst. Van Luc, die momenteel nog niet over een computer beschikt om deze verslagen te lezen, mocht ik zeggen dat Sebastiaan vele malen beter speelde dan hemzelf. Sebastiaan speelt ook een prachtig spel en na een mooie combinatie met een paard, levert hem dit niet alleen pionwinst op, even later kan hij zelfs een paard tegen een toren eraf halen en Luc ziet de uitzichtloosheid van de situatie in en geeft op.
Bart heeft zich tegenover Stijn gezet om een match te spelen, maar het was niet het zwart wit geblokte bord dat zijn volle aandacht kreeg, hij liep vaak naar voor om het spel met de zwart wit geblokte bal te volgen. Even lijkt het er naar uit te zien dat Stijn alweer een geworstel met Vadertje Tijd dreigt te verliezen en Peter Van der Avort wordt erbij geroepen om in de laatste 5 minuten op te schrijven voor Stijn. Juist op tijd weet hij zet 40 te doen

en denkt dan nog 20 minuten na voor de volgende. Maar dan heeft Bart al ingezien dat winst er voor wit niet meer inzit. Ze hebben elk één toren, maar Stijn beschikt over drie pionnen meer om door te schuiven en Bart geeft op. (Vorige week speelde RSCA gelijk, nu verliezen ze ondanks het spelen van een fantastische match, net zoals hun grootste supporter. Zou het toeval zijn?)
Op dat moment zijn Kristof en Manu nog in een spannende match verwikkeld. Het is een mooi spel om te volgen met twee paarden voor Kristof en een paard/loper combinatie voor Manu. Een foutje van Kristof maakt dat hij een paard achter komt en hoewel ze evenveel pionnen op het bord hebben staan, lijken de drie in het centrum van Manu veel sterker. Manu weet deze dan ook maximaal te benutten en weet even later te promoveren. Manu heeft niet echt meteen een matdreiging maar de overmacht is te groot en Kristof geeft op.
En dan de langste match van de avond. Marc W zit tegenover Maurits. Het lijkt een complexe stelling waarin de witte stukken van Marc beter ontwikkeld lijken. Marc heeft een paard en een loper en Maurits een toren die geblokkeerd staat op de achterste lijn om een pion te beschermen.
Het is geen gemakkelijk spel en onze voorzitter is af en toe afgeleid door zijn gsm waardoor hij niet ziet dat hij gratis en voor niets zijn loper laat wegsnoepen door Maurits. Na wat heen en weer geschuif weet Maurits ook het paard van Marc te elimineren. Marc laat een eeuwige mat (ja Marc, eeuwige mat!) liggen en Maurits weet een mooie enkelvoudige (geen eeuwige) mat op het bord te toveren. Wat een match…
Door de rest werd er nog wat geoefend, voetbal besproken en gedronken. Het was dus alweer een geslaagde donderdagavond.

Tot volgende week
Tot schaaks
Uw Secretaris
3S

Kampioenenspoor
Bart – Stijn 0-1
Kristof – Manu 0-1

Kneusjesspoor
Marc W – Maurits 0-1
Patrick – Jef P. 0,5-0,5

Lucspoor
Luc – Sebastiaan 0-1

Clubavond Witte Donderdag 2017

Op goede donderdag kwam Jezus met zijn apostelen voor de laatste maal samen om het avondmaal te nuttigen. Ze waren met een dik dozijn, the dirty dozen zeg maar. Wij waren met meer, nu donderdag, en gegeten hebben we niet, maar toch zijn er wel enkele overeenkomsten met die fuif twee millennia geleden: evangelist Lucas moet een schaker geweest zijn, of hij had de taak die Jezus in het verschiet had nooit zo treffend kunnen beschrijven: “Hij werd overvallen door doodsangst, maar bleef bidden; zijn zweet viel in grote druppels als bloed op de grond.” De kuisploeg die vrijdagmorgen de vloer van ons schaaklokaal dweilt, kan ervan meepraten.

Fra Angelico - Institution of the Eucharist (Cell 35) - WGA00549.jpg

Getuige ook het zeer moderate verslag van Dries:

Een Goede Vrijdag, beste schakers,
(zij die dit morgen lezen: een Stille zaterdag gewenst 😉 )
Redelijk wat volk gisteren om de derde ronde af te werken op het kneusjesspoor, dan wel in de kampioenenkring.
Ik had het zelf toch niet onder de markt tegen Joan, dus ik heb helaas niet alle partijen kunnen zien om hier te bespreken.
Zo zaten Karel en Peter VdA tegenover elkaar en nog voor ik een blik op het bord kon werpen, liet Peter al weten dat hij les had gekregen. 1-0 voor Karel.
Ook de partij tussen Fred en Philip heb ik zo niet kunnen zien, maar hier wist Fred een vol punt in de wacht te slepen.
Zelf had ik mijn handen vol aan een sterk spelende Joan. Deze had echter niet een antwoord op een matdreiging van mijn kant uit. En ik wist zo toch winst met zwart in de wacht te slepen op een witte donderdag.
Op dit moment zijn er nóg vier prachtige partijen bezig.
Sebastiaan zit tegen Ad in een vrij solide stelling. Ad lijkt zelfs niet ál zijn stukken nodig te hebben om de aanval van Sebastiaan af te slaan, deze staan nog in de beginpositie op de achterste rij. Sebastiaan maakt echter een klein flatertje waarop hij een vol stuk verliest en de handdoek in de ring werpt. 0-1 voor Ad.

Bart zit tegenover Bob en speelt (net als “denanderlecht”) de pannen van het dak. Hij lijkt door een agressief spel zelfs los gewonnen te staan, maar dan plooit hij terug en gaat voorzichtiger (defensiever) spelen. Hierop komt Bob terug en beide heren gaan een eindspel in met een interessante stukkencombinatie: loper-toren voor Bart en paard-loper voor Bob. Bart heeft op dit moment wel meer pionnen. Bart ruilt zijn toren tegen een pion en de loper van Bob. Op dit moment is de uitslag van denanderlecht binnen waarop Bart zich volledig kan concentreren op het moeilijke eindspel dat hem nu wacht. Uiteindelijk heeft Bart 2 pionnen en een loper en Bob een paard en één pion, maar winst lijkt ver weg, dus beiden komen remise overeen en verdelen de punten.

Dan zitten Stijn en Jef Wuyts ook nog achter een bord waar op zet 30 nog geen pion gevallen is. Luc wordt erbij geroepen om op te schrijven, dit omdat Stijn Vadertje Tijd weer niet heeft zien aankomen. Op één minuut van het einde, beslist Stijn toch tot herhaling van zetten en remise is de uitslag.

En dan richten alle blikken zich op het bord tussen Jo en Marc Ooms. Jo mag dan wel 2 pionnen voor staan, Marc weet toch steeds sterk uit de hoek te komen en Jo mag geen fout maken. Het is zo’n typische situatie waar er maar één correcte zet mogelijk lijkt en Jo weet toch steeds deze te vinden. Er werd al lacherig gedaan dat op Lichess de computer de lijn van wie er nu in het voordeel zou staan, nogal op en neer zou laten gaan, dit is echter enkel het geval tussen zet 25 en 29. Na deze zet geeft de computer toch weer aan dat wit een licht voordeel heeft (het is Witte Donderdag voor iets). Maar ook Marc Ooms heeft het gesluip van Vadertje Tijd niet gehoord en laat de vlag vallen zonder zelf iets door te hebben. [Marc is nog niet in staat om zelf zijn partij te bekommentariëren, maar laat weten dat dat er nog wel in zit als hij de klap te boven is.- Alain van de redactie]

Dan rest mij enkel nog om jullie allen een Goede Vrijdagavond (en anders nen Stille Zaterdag) te wensen.
Tot Schaaks,
uw secretaris
Dries

kampioenenspoor
Fred – Philip 1-0
Bob – Bart 0,5-0,5
Sebastiaan -Ad 0-1
Jo – Marc O. 1-0
Stijn – Jef W. 0,5-0,5
Kneusjesspoor
Karel – Peter VdA 1-0
Joan – Dries 0-1

Jef Wuyts mist mat in 12

In zijn partij tegen Bob heeft Jef de winst laten liggen door op de zeventigste zet een mat in 12 te missen. Volgens de analyse met Stockfishmotor van lichess. Een mat in 24 missen, dat zegt niet veel natuurlijk. Zelfs de servers van lichess hadden er hun werk mee om het te vinden. Toen ik de partij ingevoerd had, zag ik al wel dat er iets te zien leek op zet 70. Kan die h-pion nu niet doorlopen, dacht ik. En inderdaad, de analyse-grafiek vertoonde wel een piek naar boven. En toen ging ik ontbijten. Op mijn gemakske, zoals dat hoort voor een gepensioneerde. Toen ik terugkwam had meneer Stokvis zowaar een mat in 27 gevonden. En terwijl ik deze regels tik, gaat daar regelmatig nog wat af: het bleef een tijdje hangen op #24 en nu schijnt hij dan toch zeker te zijn: mat in 12. Maar Jef toch, allée, mat in 12 missen tsj tsj.

Omdat je je computer wel een kwartier of zo moet laten draaien eer je die mat in 12 ziet verschijnen, plak ik hieronder een schermafbeelding. Als je ze aanklikt, kom je nog bij de naspeelbare partij.

Jef Wuyts vs Bob Roes

In memoriam: Raymond Smullyan (1919-2017)

Hij leek sprekend op Gandalf uit Lord of the Rings en was even toverachtig. Raymond Smullyan was niet alleen een gereputeerd wiskundige, maar ook goochelaar, pianist, taoïst en bedenker van complexe puzzels waarmee hij vriend en vijand achtervolgde.

Drie goden A, B en C heten (in onbepaal­de volgorde) Waar, Onwaar en Wille­keur. Waar spreekt altijd de waarheid, Onwaar liegt altijd en Willekeur antwoordt willekeurig de waarheid of de leugen. De opdracht bestaat erin om door drie ja-neevragen te stellen exact de identiteiten van A, B en C te bepalen. Je mag kiezen aan welke god je elke vraag stelt en je mag meerdere vragen aan dezelfde god stellen. Een bijkomend ­probleem is dat de goden wel Nederlands begrijpen, maar zelf niet kunnen spreken. Ze antwoorden met ‘dah’ en ‘nah’, maar vooraf is niet bekend wat ‘ja’ en wat ‘nee’ betekent.

Tot zover ‘het moeilijkste raadsel ter wereld’. Het verscheen in 1992 in de Italiaanse krant La Repubblica en vloeide uit de pen van Raymond Smullyan. Raadsels bedenken was voor de bebaarde wiskundeprofessor zoiets als ademen. Hij begroette mensen met een raadsel en testte ze ermee. Hij slaagde er zelfs in zijn toekomstige echtgenote – de van origine Belgische Blanche de Grab – voor zich te winnen met behulp van een raadsel. “Behoorlijk leep hè?,” grinnikte hij daar zelf achteraf over, “je geliefde met een hersenbreker de ­eerste kus ontfutselen.”

Hij had een onuitstaanbare vent kunnen wezen, mocht zijn liefde voor puzzels en spitsvondigheden niet gecounterd zijn door een sprankelende en eigenzinnige persoonlijkheid. Als jongeman trad Raymond – de zoon van een zakenman en een huisvrouw – op in nachtclubs in Chicago, met een goochelprogramma dat hij zelf samengesteld had. Hij leefde in die dagen van fooien en van de liefde.

Smullyan was multigetalenteerd en had evengoed pianist kunnen worden, had een peesontsteking hem daar niet van af gehouden. Hij won op zijn 12de al een gouden medaille en zou het instrument virtuoos blijven bespelen tot hij diep in de negentig was.

Maar zijn ware lust en leven bleven toch die puzzels en vraagstukken, die hij beschouwde als speelse lofzangen op de wiskunde. Hij bracht ze samen in talrijke boeken, waarvan een in het Nederlands de titel meekreeg Bespot de spotvogel. De raadsels worden bevolkt door ridders, schurken, goden en demonen, kwakende vogels en ­sprekende nachtegalen.
uit De Morgen, 18/02/2017)

En dat zou ons allemaal nog zo erg niet interesseren, ware het niet dat de puzzels waarvan sprake in het begin van het artikel onder meer ongelooflijk interessante schaakpuzzels van allerlei bizarre categorieën betrof. Vijftig van die pareltjes heeft hij uitgegeven in een van zijn boeken, Chess Mysteries of Sherlock Holmes. Zoals hij Sherlock Holmes liet zeggen op de eerste bladzij van dat boek, vond hij een schaakpartij maar een vervelende bedoening. Hij vond het veel interessanter een uitdaging te scheppen voor de analytische geest. “There are occasional chess situations, Watson, which challenge the analytic mind as fully as any which arise in real life”.

Vooral het retrogradeprobleem genoot zijn voorkeur. Bij dit soort puzzels gaat het erom erachter te komen of een bepaalde stelling wel bereikt kon worden met inachtneming van de schaakregels. Daarbij worden dan vaak vragen gesteld als welk stuk op een bepaald veld ontbreekt of, zoals in onderstaand voorbeeld, “Waar staat de koning”.

Op het eerste gezicht lijkt onderstaand diagrammetje absoluut betekenisloos – voor mij toch – dan zien we dat de zwarte koning schaak staat en dat de witte koning ontbreekt.   En de verrassing komt bij de puzzelopgave: op welk veld staat de witte koning?  En wat waren de laatste paar zetten?  Skuza?  Jawel, dat heb je goed begrepen: er is juistgeteld 1 enkel veld waar de witte koning op legale wijze terecht gekomen kan zijn.  Veel puzzelplezier!

Waar is de witte koning?

Deze puzzel krijgt van de maker moeilijkheidsgraad “gemiddeld”.

bronnen:

Clubavond van 6 april 2017

Beste schakende vrienden,

Redelijk wat volk gisteren in het Sint Pieter. Het merendeel van de schakers kwam voor de gezelligheid en het oefenen wat hout schuiven. ook werden er drie officiële matchen gespeeld. Sebastiaan plaatste zich tegenover Philip om een partij uit de eerste ronde in te halen. In de opening verliest Sebastiaan een vol stuk, maar komt wel in de schijnbaar betere stelling terecht. Als hij dan even later een toren gratis en voor niets kan wegsnoepen op de achterste lijn bij Philip, gaat bij deze laatste het licht uit. 1-0 voor Sebastiaan.

Op het kneusjesspoor werd een vooruitgeschoven partij gespeeld tussen Peter De Heldt en Giuseppe. Giuseppe staat eigenlijk vrij vroeg al een pion voor, maar de partij lijkt in evenwicht en als beiden het eindspel ingaan, met één paard en een handvol pionnen, denkt Peter nog even te kunnen promoveren, maar Giuseppe blijft kalm en blokt deze pion handig af. Zijn pion voorsprong beslist uiteindelijk de partij in zijn voordeel en Peter geeft op.
Op dat moment zitten Jef W. en Fred nog tegenover elkaar. Ze zijn verwikkeld in een complex eindspel met twee torens, een paard en vier pionnen. Het levert een solide en secuur spel op waarbij het lang niet duidelijk is wie aan het langste eind zal trekken. Als de torens vertrekken wordt er laaaaang heen en weer geschoven waarbij Fred telkenmale wel remise aanbiedt, maar Jef wil de partij grondig bekijken (en de beste stuurlui aan de wal zien ook wel de winstkansen voor wit), uiteindelijk ziet hij ook geen uitweg naar de winst en neemt hij de remise aan.

Tot volgende week,
tot schaaks
uw secretaris
3S

Paul Morphy red jongeman van de duivel

Paul Morphy was eens te gast bij de eerwaarde heer Harrison in Richmond, Virginia. Tijdens de maaltijd werd zijn aandacht getrokken door een kopie van “Die Schachspieler” van Moris Retzch, dat daar op een prominente plaats aan de muur hing. Op dit schilderij wordt de duivel afgebeeld die een partij schaak speelt met een jongeman, met als inzet diens ziel. Dat gevleugelde zieltje staat daar bezijden de tafel naar de witte stukken te kijken. Er staan nog maar een paar witte stukken, deugden volgens de pastoor, op het bord en het zwarte leger, de zonden, komt agressief aanzetten. Het zieltje kent de schaakregels, schat de situatie correct in en vreest voor zijn toekomst. De jongeman pijnigt zijn hersens maar de duivel zit al te glunderen; hij kan er zodra met die gevleugelde vandoor. De zieltjes waren nog niet geëmancipeerd in die tijd, ze hadden niet te kiezen.

Moritz Retzsch – Die Schachspieler

Morphy, altijd beleefd, wachtte netjes tot alle nagerechtjes weggewerkt waren en ging toen het schilderij van naderbij bekijken. “Jammer dat de stelling niet goed te zien is” zei hij. Maar de eerwaarde heer bezat ook nog een gravure van het kunstwerk waarvan de stelling wel kon worden afgeleid. De stukken werden op een bord geplaatst en Paul Morphy zei: “Ik geloof dat die jongeman nog kansen heeft.” Waarop de zielenherder: “Tegen de duivel? Onmogelijk! Bewijs het maar!” Paul Morphy nam plaats achter de witte stukken en alle aanwezigen probeerden om beurt met de zwarte stukken het spel van de duivel te verdedigen, maar niemand slaagde erin om het spel, dat zo hopeloos leek voor wit, in het voordeel van Satan uit te spelen.

Dit is de stelling waaruit Morphy de jongeman wist te redden:

Van dit verhaaltje doen verschillende versies de ronde. Hier een overzicht.

Clubavond van 30 maart 2017

Een serieuze opkomst gisteravond om een aantal partijen af te werken, maar liefst zeven borden waren bezet voor de nodige puntjes te verzamelen om hoger te komen in de rangschikking.
Ik was zelf te druk bezig om het spit onder te delven tegen de dokter, dus ik heb niet veel kunnen zien van de andere borden.
De Peters zaten tegenover elkaar maar De Heldt wist als overwinnaar uit de strijd te komen.
Jef D. was de betere van Marc W.
Jef P. leek beter te staan tegen Karel, maar de laatste wist een eeuwige schaak uit de brand te slepen en remise was de uitslag.
Marc O. wierp de handdoek in de ring tegen Bob (hoewel hij volgens Bob beter stond)
Manu was de betere van Sebbe, deze laatste was verrast door een openingsvariant die hij niet goed bestudeerd had…
En dan zitten Maurits en Joan nog tegenover elkaar. Het is een interessant eindspel met twee torens en een paard voor Maurits en twee torens en een handvol pionnen meer voor Joan. Alle aanwezigen staan rond het bord omdat het zo interessant is. Maurits dwingt Joan tot het afruilen van de torens en dan wordt het pas echt interessant. Het paard van Maurits zit gevangen voor een pion die op promoveren staat. En de pionnen van Joan duwen voorwaarts. Als even later, na wat geruil van pionnen ook het paard van Maurits het bord verlaat, geeft Maurits op.
Er werd nog gezellig nagekaart en geanalyseerd door de aanwezige schakers…
Tot schaaks
Uw secretaris
Dries Leysen

Clubavond 23 maart 2017

Een rustige avond gisteren, weinig volk op de been en zodoende maar twee borden waarop er punten gescoord konden worden.
Vooreerst trad Maurits tegen Luc aan. Beide schakers zeiden me dat ze slecht uit de opening kwamen, het is wel zo dat Maurits een loper liet insluiten door de pionnen van Luc en zodoende op achtervolgen is aangewezen. maar Luc wint natuurlijk met “geLuc”, zoals gewoonlijk…
Dan waren ook nog Jef W. en Bob een officiële match aan het afwerken. Het is een solide partij zonder meer en beide schakers laten niet echt steken vallen. Jef lijkt beter te staan met het loperpaar tegen het paard en de witte loper van Bob. nadat de torens van het bord vertrokken zijn, komt men in een eindspel met lopers van ongelijke kleur en evenveel pionnen, maar deze staan niet recht tegenover elkaar. Het ziet er echt remise-achtig uit, maar Bob wil meer en ziet dat er muziek in zit…

waarop hij aanstuurt op een pionoffer (redelijk verplicht dat Jef dit offer aanneemt) maar moet wel oppassen voor de H-pion van Jef. Nu zit Bob met 3 pionnen, Jef met 4. Volgens Bob verloopt het nog steeds volgens plan. En even later laat hij weer een pion gaan, waarop Jef remise blijft aanbieden. Bob wil voor niet minder dan de volle winst gaan en bijt door met zijn plan.

Zelfs met een pion achter.
Dan is het kwart voor twaalf en wordt notatieformulier nummer drie(!) uit de kast gehaald. Na nog wat heen en weer geschuifel van lopers, Bob die zelfs een pion gratis leek aan te bieden, maar die was zo vergiftigd dat Jef het wel rook. 87 zetten later biedt Bob dan zelf maar remise aan, die Jef dan ook direct aanneemt…
Vriendelijke Groet,
Uw secretaris,
Dries.

De beste schaker ter wereld is gearresteerd.

Dit gaat niet over Magnus Carlsen. En de Dolende Koningen lopen ook nog allen vrij rond voor zover ik weet. Nee, dit gaat over Borislav Ivanov, ook bekend als de James Bond van de schaakwereld. Hij is niet ècht de beste schaker ter wereld natuurlijk, maar hij werd wel eens smalend zo genoemd in de pers. Enkele jaren geleden hield de schaakwereld zijn adem in toen een onbekende Bulgaarse schaker plots spelers met een rating van 2500 Elo en meer begon te verslaan.

Toen men zijn partijen ging analyseren merkte men dat zijn speelsterkte exact overeenkwam met de best beschikbare software. Er kwamen beschuldigingen van vals spel. Een opponent die van hem verloren had, beweerde dat hij bedrading gewaar werd toen hij zijn hand op Ivanovs rug legde. Een Bulgaarse TV-show die eerder al een corruptieschandaal veroorzaakte waar de Bulgaarse Schaakfederatie in betrokken was, bleef hem op de hielen zitten. Het hoogtepunt van zijn schaakcarrière vond plaats rond januari 2013. Later dat jaar berekende een zekere K.W.Regan aan de universiteit van Buffalo dat de toevalskans op gelijkheid van zetten gespeeld door Ivanov en die gespeeld door de software, 1 op 6150000000…en nog 30 nullen was. En toen was de jacht pas goed geopend. Maar nooit hebben ze hem kunnen betrappen op gefoefel. En dat leverde hem, vooral in Rusland, veel fans op.
Nadat hij eind 2013 moest strippen nadat hij een goed toernooi gespeeld had – en waarbij ook niets gevonden werd – gaf hij er de brui aan.
En nu is hij dus gearresteerd. Voor fabricage en verkoop van valse rijbewijzen. En nagemaakte universiteitsdiploma’s.

Borislav Ivanov wordt gearresteerd.